in

نشانه های آخرالزمان – چطور مردم به اسراف کردن افختار می کنند (قسمت چهارم)

در این قسمت از سری مقالات نشانه های آخرالزمان می خواهیم در این قسمت به نشانه اسراف و دنیای لاکچری در آخرالزمان بپردازیم.

اسراف های آخر الزّمان

از صفات مردم آخر الزّمان، تجمّل گرایی و تشریفات غیرضروری، مانند ساختن بناهای بلند و زیبا و اسراف در لوازم زندگی و غذاهای رنگارنگ و تفاخر در لباس و مرکب و مسکن و غیره است .

 

که در بخش فتنه های آخر الزّمان گذشت و رسول خداصلی الله علیه وآله فرمود:

 

«وَ یَتَباهَوْنَ فِی اللِّباس»، و در سخن دیگری فرمود: «سَیَأْتِی أَقْوامٌ یَأْکُلُونَ طَیِّبَ الطَّعامِ وَ أَلْوانَها.»

 

«زود باشد مردمی در آخر الزمان بیایند که با لباس های فاخر بر همدیگر مباهات کنند، و همواره غذاهای اشرافی و تجمّلی مصرف نمایند و سفره های رنگارنگ برای خود قرار دهند»

 

در قرآن آیاتی راجع به اسراف هست، برخی مربوط به اسراف در خوردن و آشامیدن است، مانند آیه «… وَ کُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لا یُحِبُّ الْمُسْرِفینَ»

 

و برخی مربوط به اسراف در انفاق است، مانند آیه «وَ الَّذینَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ یُسْرِفُوا وَ لَمْ یَقْتُرُوا وَ کانَ بَیْنَ ذلِکَ قَواماً»

 

و برخی مربوط به اسراف در گناه است، مانند آیه «قُلْ یا عِبادِیَ الَّذینَ أَسْرَفُوا عَلی أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَهِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمیعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحیمُ» و آیه «… رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ إِسْرافَنا فی أَمْرِنا»

 

برخی به طور کلّی در مذمّت از اسراف آمده، مانند آیات: «… إِنَّ اللَّهَ لا یَهْدی مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ کَذَّابٌ.»«. کَذلِکَ یُضِلُّ اللَّهُ مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ مُرْتابٌ»«. وَ لا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لا یُحِبُّ الْمُسْرِفینَ»

 

حاصل این آیات این است که خداوند اهل اسراف و دروغ را هدایت نخواهد نمود و خداوند اهل اسراف و شکّ را به خودشان وامی گذارد تا گمراه شوند و خداوند اهل اسراف را دوست نمی دارد.

 

خطرناک تر از همه این ها این است که خداوند می فرماید: «… وَ أَنَّ الْمُسْرِفینَ هُمْ أَصْحابُ النَّارِ»

 

از این رو، ما نباید از اهل اسراف پیروی کنیم چرا که خداوند می فرماید: «وَ لا تُطیعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفینَ»

 

اهل اسراف فکر می کنند اسراف عمل نیکی است و عواقب و آثار آن را نمی دانند که روزی به سبب همین اسراف فقیر و مستمند خواهند شد، بر خلاف اقتصاد و قناعت که سبب بی نیازی انسان خواهد بود، قال اللَّه سبحانه: «… زُیِّنَ لِلْمُسْرِفینَ ما کانُوا یَعْمَلُونَ»

 

اکنون به سخنان معصومین علیهم السلام درباره اسراف توجّه می کنیم:

 

رسول خداصلی الله علیه وآله در تفسیر آیه «کُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا» فرمود:

 

«هیچ چیزی نزد خداوند مبغوض تر از شکم پر نیست»

امیرالمؤمنین علیه السلام می فرماید:

 

«شخصی به نام ابوجحیفه نزد رسول خداصلی الله علیه وآله آمد و [ چون زیاد خورده بود] آروغ زد، رسول خداصلی الله علیه وآله به او فرمود: “آروغ خود را بپوشان.” سپس فرمود:

 

کسانی که در دنیا بیشتر از دیگران در حال سیری بوده اند، در قیامت نیز بیشتر از دیگران گرسنه هستند.” و از آن پس ابوجحیفه غذای سیر نخورد تا از دنیا رحلت نمود»

 

امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود:

 

«دورترین حالات بنده به خدا، هنگامی است که همّت او شکم و فرج اوست»

 

امیرالمؤمنین علیه السلام می فرماید:

 

«در زمان رسول خداصلی الله علیه وآله مردی می خواست زن خود را طلاق بدهد، رسول خداصلی الله علیه وآله به او فرمود: “برای چه او را طلاق می دهی؟”

آن مرد گفت: “عیبی در او نیست جز این که صورت او قبل از پیر شدن، پیر شده است.”

 

پس رسول خداصلی الله علیه وآله به آن زن فرمود: “آیا می خواهی صورت تو نیکو شود؟ از پرخوری دوری کن؛ چرا که شکم پر، سبب از بین رفتن طراوت صورت می شود.”

و چون آن زن به دستور آن حضرت عمل نمود، طراوت صورت او بازگشت.

 

عبداللَّه بن ابان گوید: از امام کاظم علیه السلام در مورد آیه شریفه «وَ الَّذینَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ یُسْرِفُوا وَ لَمْ یَقْتُرُوا وَ کانَ بَیْنَ ذلِکَ قَوماً» از نفقه عیال سؤال نمودم، امام علیه السلام فرمود:

 

«انفاق صحیح این است که بین اسراف و اقتار باشد، یعنی نه اسراف باشد و نه سخت گیری»

 

عبدالملک بن عمرو گوید: امام صادق علیه السلام چون آیه فوق را تلاوت نمود، مشت

خود را پر از ریگ نمود و دست خویش را بست و فرمود:

 

«این معنای اقتار در انفاق است.» سپس مشت دیگری از ریگ را برداشت و همه آنها را ریخت و فرمود: «این معنای اسراف در انفاق است.» سپس مشت دیگری برداشت و مقداری را ریخت و مقداری را در مشت خود باقی گذارد و فرمود: «این معنای قوام [ و عدالت در انفاق ]است»

 

و امّا اسراف در گناه که در آیه «قُلْ یا عِبادِیَ الَّذینَ أَسْرَفُوا عَلی أَنْفُسِهِم» و آیه «… رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ إِسْرافَنا فی أَمْرِنا»  آمده است .

 

مقصود اصرار در گناه است که نباید سبب یأس و ناامیدی از رحمت خدا شود، و نباید سبب جرأت بر نافرمانی و امن از عقوبت الهی گردد بلکه مؤمن در هر حال باید بین خوف و رجا [ ترس و امید] زندگی کند.

و به هر اندازه به خدای خود امیدوار باشد، خداوند به همان اندازه به او ترحّم خواهد نمود، و باید به همان اندازه که به رحمت خدا امیدوار است از عقوبت و کیفر او نیز هراس داشته باشد.

 

امیرالمؤمنین علیه السلام درباره امید به رحمت خدا و نهی از قنوط و ناامیدی در سخن زیبای خود می فرماید:

 

«ثُمَّ جَعَلَ فِی یَدَیْکَ مَفاتِیحَ خَزائِنِهِ بِما أَذِنَ لَکَ فِیهِ مِنْ مَسْأَلَتِهِ فَمَتی شِئْتَ اسْتَفْتَحْتَ بِالدُّعاءِ أَبْوابَ نِعْمَتِهِ وَ اسْتَمْطَرْتَ شَآبِیبَ رَحْمَتِهِ، فَلا یُقَنِّطَنَّکَ إِبْطاءُ إِجابَتِهِ، فَإِنَّ الْعَطِیَّهَ عَلی قَدْرِ النِّیَّهِ وَ رُبَّما أُخِّرَتْ عَنْکَ الْإِجابَهُ لِیَکُونَ ذلِکَ أَعْظَمَ لِأَجْرِ السَّائِلِ وَ أَجْزَلَ لِعَطاءِ الْآمِلِ، وَ رُبَّما سَأَلْتَ الشَّیْ ءَ فَلا تُؤْتاهُ، وَ أُوتِیتَ خَیْراً مِنْهُ عاجِلاً أَوْ آجِلاً، أَوْ صُرِفَ عَنْکَ لِما هُوَ خَیْرٌ لَکَ، فَلَرُبَّ أَمْرٍ قَدْ طَلَبْتَهُ فِیهِ هَلاکُ دِینِکَ لَوْ أُوتِیتَه»

 

«خداوند کلید خزائن خود را با بازگذاردن باب دعا و اجازه درخواست از او در اختیار تو قرار داده است .

در هر ساعتی که تو بخواهی درب رحمت و نعمت او را می کوبی و درخواست رحمت می کنی.

از این رو، نباید به سبب تأخیر اجابت ناامید شوی؛ چرا که عطای او به اندازه نیّت تو است و بسا تأخیر اجابت پاداش تو را بیشتر می نماید و بسا به جای خواسته تو، خداوند چیز دیگری بهتر از آنچه خواسته ای را از دنیا و یا آخرت به تو می دهد .

و یا بلایی را از تو دور می نماید و آن برای تو بهتر خواهد بود و بسا خواسته تو سبب هلاکت و از بین رفتن دین تو خواهد بود (از این رو، خداوند به جای آن، چیز دیگری را به تو عطا می کند) »

 

 

و امّا مذمّت و نکوهش از اسراف و ضایع نمودن مال و عمر و جوانی و فراغت و هر نعمت دیگری که خداوند به ما عطا نموده فراوان در سخنان اولیای دین دیده می شود چنان که توصیه و سفارش نسبت به مصرف صحیح و قناعت و اقتصاد و شکر نعمت های الهی نیز فراوان در سخنان معصومین علیهم السلام آمده که به برخی از آنها اشاره می شود.

 

محقّق نراقی رحمه الله گوید: اسراف در همه چیز حرام است و روایاتی که می گوید: «اسراف در طیب و نور و حجّ و عمره و مأکول و مشروب نیست»

 

مقصود این است که زیاده روی در این امور و تجاوز از حدّ لازم تا حدّی بخشوده است نه این که حدّ و مرزی نداشته باشد.»

 

ابان بن تغلب می گوید: امام صادق علیه السلام به من فرمود:

«آیا تو گمان می کنی خداوند به هر کس مالی می دهد از کرامت اوست نسبت به او، و یا اگر به کسی مال نمی دهد او نزد خدا خوار و بی مقدار بوده است؟

هرگز چنین نیست، بلکه مال امانتی است که خداوند نزد برخی می سپارد، و به آنان اجازه می دهد تا به اندازه بخورند و به اندازه بپوشند و به اندازه ازدواج کنند و به اندازه مرکب تهیه کنند.

و اضافه آن را به فقرای مؤمن بازگردانند و آنان را از پریشانی نجات بدهند،

بنابراین هر کس این گونه باشد، آنچه می خورد و می آشامد و سوار می شود و ازدواج می کند بر او حلال خواهد بود و اضافه از آن بر او حرام می باشد»

 

سپس امام صادق علیه السلام آیه شریفه «… لا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لا یُحِبُّ الْمُسْرِفینَ» را تلاوت نمود و فرمود:

 

«آیا تو گمان می کنی خداوند مال را در دست کسی به امانت سپرده و به او اجازه داده است که برای خود اسبی [ و مرکبی] را به قیمت ده هزار دینار تهیه کند در حالی که اسب [ و مرکب] بیست درهمی او را کفایت می کند؟ و یا کنیزی را به قیمت هزار دینار تهیه کند در حالی که کنیز بیست دیناری او را کفایت می نماید؟»

سپس فرمود:« «لا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لا یُحِبُّ الْمُسْرِفینَ»

 

در پایان توجّه به این نکته لازم است که همان گونه که در روایت آمده، آیه شریفه «قُلْ یا عِبادِیَ الَّذینَ أَسْرَفُوا عَلی أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَهِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمیعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحیمُ» تنها مربوط به شیعه است و به دیگران خداوند چنین نویدی را نداده است.

این مطلب چطور بود؟

0 points
Upvote Downvote

نویسنده حسین

ما در مجموعه "نماز شب" وظیفه خودمان می دانیم با ارزش ترین مطالبی که حرف خدا، پیامبر و ائمه معصومین است را به زبان ساده منتشر کنیم تا نوری باشد در این تاریکی آخرالزمان.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نشانه های آخرالزمان – ضایع کردن نماز و فساد اخلاقی توسط مردم در سال های آخر (قسمت سوم )

نشانه های آخرالزمان – زنان بر مردان حاکم خواهند شد ( قسمت پنجم )